ประวัติความเป็นมาของคามาโดะ

วิวัฒนาการของต้นแบบ

คามาโดะถือกำเนิดขึ้นเมื่อ 3,000 ปีที่แล้วในฐานะเตาดินเหนียวแบบญี่ปุ่น (竃, คามาโดะ) โดยเริ่มแรกเป็นหม้อหุงดินเผาแบบอยู่กับที่ และเมื่องานฝีมือก้าวหน้าไป โครงสร้างดินเหนียวนี้ก็ค่อยๆ ปรับเปลี่ยนเป็นอุปกรณ์ทำอาหารเซรามิกที่สามารถเคลื่อนย้ายได้

การเปลี่ยนแปลงที่ทันสมัย

หลังสงครามโลกครั้งที่สอง ช่างปั้นชาวญี่ปุ่นยืมแนวคิดการออกแบบเตาอบแบบตะวันตก โดยผสมผสานการระบายอากาศและการควบคุมอุณหภูมิที่แม่นยำเข้ากับโครงสร้างแบบดั้งเดิม จึงเป็นการวางรากฐานทางเทคโนโลยีสำหรับเตาอบคามาโดะสมัยใหม่

โลกาภิวัตน์

ในช่วงกลางถึงปลายศตวรรษที่ 20 แนวคิดการออกแบบ Kamado ได้รับการแนะนำสู่ตลาดยุโรปและอเมริกา ด้วยการกำหนดเป้าหมายไปที่ฉากการทำอาหารกลางแจ้งระดับไฮเอนด์ Kamado จึงค่อย ๆ รุกล้ำตลาดเตาอบแบบดั้งเดิมและพัฒนาวัฒนธรรมที่มีเอกลักษณ์

ลักษณะการทำงานของคามาโดะ

ประสิทธิภาพของวัสดุ

คามาโดะทำจากดินเหนียวธรรมชาติที่เผาที่อุณหภูมิสูง และฉนวนกันความร้อนที่ดีเยี่ยม (ทนต่ออุณหภูมิได้มากกว่า 1,000°C) สามารถตอบสนองความแตกต่างของอุณหภูมิที่รุนแรงระหว่างการย่างช้าๆ ที่อุณหภูมิต่ำ (เช่น เนื้ออกเนื้อวัวรมควัน 12 ชั่วโมง) กับการย่างที่อุณหภูมิสูง (การย่างสเต็กที่ 500°C) ในเวลาเดียวกัน

ความสามารถในการขยาย

ด้วยระบบโมดูลาร์ของอุปกรณ์เสริม (แบ่งและพิชิต เครื่องหมุน พิซซ่าสโตน ฯลฯ) คามาโดะสามารถย่าง ตุ๋น อบ นึ่ง ฯลฯ ครอบคลุมความต้องการด้านการทำอาหารมากกว่า 95 เปอร์เซ็นต์

ประสิทธิภาพการใช้พลังงานและความยั่งยืน

ด้วยความสามารถในการกักเก็บความร้อนที่ยอดเยี่ยมของวัสดุเซรามิก ประสิทธิภาพเชิงความร้อนของ Kamado จึงสามารถสูงกว่าเตาย่างทั่วไปถึง 3 เท่า การใช้ถ่านลดลง 67% และถ่านที่เผาไหม้ไม่สมบูรณ์สามารถนำกลับมาใช้ใหม่ได้ ซึ่งไม่เพียงแต่ช่วยลดต้นทุนในการใช้งานครั้งเดียวเท่านั้น (ประหยัดประมาณ 40% ของต้นทุนเชื้อเพลิง) แต่ยังช่วยลดการปล่อยก๊าซคาร์บอนซึ่งสอดคล้องกับแนวคิดการปกป้องสิ่งแวดล้อม